[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 270 ]
وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُهُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ ( 270 )
وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ
عطف بآيات سابقه راجع بانفاقات ، و كلمه ما عام است جميع انفاقات واجبه و مستحبّه را شامل است
مِنْ نَفَقَةٍ
آن مالى كه انفاق مىشود هر چه باشد و هر مقدار كه باشد .
أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ
نذر يكى از متعلّقات احكام است و كتاب نذر يكى از كتب فقهيّه است و اقسام بسيارى و فروع زيادى دارد كه در فقه متعرّض هستند ، و معناى نذر لغة بمعنى خوف است چنانچه انذار بمعنى اخافه و ترسانيدن است و ناذر بواسطه خوف نرسيدن بمطلوب خود نذر مىكند و شرعا به معناى اينست كه انسان امرى را بر خود حتم و واجب كند بسبب نذر و متعلّق نذر بايد شرعا راجح باشد يا واجب يا مستحبّ كه بشود بواسطه او تقرّب پيدا كند ، پس نذر مباح و مكروه و حرام منعقد نميشود ، بلى اگر متعلّق واجب باشد وجوبش مؤكّد مىشود نه اينكه دو وجوب پيدا كند چون وجوب قابل تكرّر نيست و ثمره نذر اينست كه در ترك متعلّق كفّاره تعلّق ميگيرد و بدون نذر فقط ترك واجب شده ، و اگر مستحبّ باشد بواسطه نذر واجب مىشود و عنوان استحبابش مندك مىشود نه اينكه دو حكم استحباب و وجوب با هم مجتمع شود زيرا اجتماع ضدّين يا آنچه در حكم ضدّين است محال است .
و صيغه نذر للَّه علىّ كذا و به فارسى و ساير لغات هم منعقد مىشود و بساير صيغ هم منعقد مىشود مثل ( نذرت للَّه هكذا ) و امّا بمجرّد قصد بدون تلفّظ معلوم نيست اگر چه احوط است .
و در مخالفت نذر كفّاره تعلّق ميگيرد و در كفّاره آن اختلاف است مشهور قائلند كه مثل كفّاره افطار رمضان است مخيّر بين عتق رقبه يا صيام شهرين يا اطعام ستّين مسكينا ، و بعضى گفتند مثل كفّار قسم است كه اطعام ده مسكين يا كسوه ده مسكين