دادن ببخل بمناسبت مورد وجهى ندارد .
وَ اللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ
كه انفاقات چه واجبه و چه مستحبّه موجب مغفرت از گناهان و گذشت از عقوبات است و بر هر يك آيات و اخبار بسيار داريم و فضلا كه اخبار در مثوبات اخروى و فوائد دنيوى الى ما شاء اللَّه در هر يك از انفاقات داريم .
وَ اللَّهُ واسِعٌ
توهّم نشود چيزى از خزائن الهى كم گردد يا بخلى در مبدء باشد فقط اراده او موجد اشياء است عليم به تمام جزئيّات و ضمائر و بواطن خبير و دانا است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 269 ]
يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً وَ ما يَذَّكَّرُ إِلاَّ أُولُوا الْأَلْبابِ ( 269 )
خداوند بهر كه بخواهد حكمت عنايت ميفرمايد و هر كه را حكمت داد خير كثيرى به او عنايت فرموده ولى متذكّر اين نعمت عظمى نمىشوند مگر صاحبان عقل اختلاف شد بين مفسّرين در معناى مراد از حكمت باقوال زيادى تماما بدون مدرك : بعضى گفتند علم قرآن ناسخ و منسوخ ، محكم و متشابه ، مقدّم و مؤخّر ، حلال و حرام ، ظاهر و باطن ، تفسير و تأويل و اين علم مختص بائمّه اطهار عليه السّلام است و بعضى گفتند اصابه در قول و فعل اين هم از شئونات عصمت است . بعضى گفتند علم دين و بعضى نبوّت و بعضى معرفة اللَّه ، و بعضى فهم و بعضى خشية اللَّه و بعضى فقه .
و از حضرت صادق عليه السّلام مرويست قرآن و فقه مجمع . و در اخبار طاعة اللَّه و معرفة الامام و اجتناب الكبائر و تمام اينها مصاديق است .
و تحقيق كلام اينست كه حكمت يكى از صفات ربوبيست و از شئون علم است