تخطي إلى المحتوى الرئيسي

اطيب البيان في تفسير القرآن (فارسى) — صفحة 26

مساهمون:

ص٢٦
رها كرد كه بخداى ابراهيم اصابت كند .
فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ
بهت بمعنى حيرت است كه نتواند جواب بگويد و نتواند انكار كند و اين بهت غير از بهتان است كه كسى دروغى به كسى ببندد كه مسلّما از غيبت اشدّ است زيرا هم مضارّ غيبت را دارد و هم مضارّ كذب و هم تأثير در قلب مغتاب بيشتر مىكند زيرا غيبت و لو انسان را متأثّر مىكند لكن پيش خود خود را ملامت مىكند كه چرا كردم تا مردم عقب سرم بگويند ، و اما بهتان بسيار او را متألّم مىكند زيرا نكرده به او افتراء ببندند
وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
به آن مراتب هدايت كه موجب ايصال شود ، و اما هدايت كه ارائه طريق باشد باعطاء عقل و ارسال رسل و اقامه حجج و نحو اينها بر تمام يكسان است
وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى
سوره فصّلت آيه 16 ،
إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً
دهر آيه 3 .

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 259 ]

أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلى قَرْيَةٍ وَ هِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنَّى يُحْيِي هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قالَ كَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى طَعامِكَ وَ شَرابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَ انْظُرْ إِلى حِمارِكَ وَ لِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ وَ انْظُرْ إِلَى الْعِظامِ كَيْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَكْسُوها لَحْماً فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 259 ) اين آيه شريفه در بيان امكان معاد است در ردّ كسانى كه استبعاد ميكنند كه انسان بعد از آنى كه پوسيده و ريسيده شد و اجزاء بدنش متفرّق شد چه نحوه