لكن اين تفسير غلط است زيرا احدى توهم نميكند كه مراد از آيه قرض دادن به خدا است بلكه مراد انفاق فى سبيل اللَّه است مثل زكات و خمس و ساير مصارف خيريه ، بلكه اين قول مقاله يهود است كه معتقد هستند كه خداوند روز يكشنبه شروع بخلقت عالم نمود تا روز جمعه تمام شد و شنبه تعطيل نمود و كنار رفت و ديگر كارى از او صادر نميشود كه قول بتفويض است و مفاد آيه شريفه
قالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ
الاية مائده آيه 64 است .
و نظير قول حكماء است كه گفتند خدا فقط عقل اول را آفريد و بس زيرا الواحد لا يصدر عنه الا الواحد و لا يصدر الواحد الا عن الواحد .
و همچنين بسيارى از مفوضه كه گفتند امر خلقت و رزق مفوض بملائكه و انبياء و اولياء است .
و تمام اينها مزخرف است و باطل
بَلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشاءُ
مائده آيه 64 ،
كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ
الرحمن آيه 29 ؛ و تفصيل اين بحث را مكررا متذكر شدهايم لذا مىپردازيم بشرح الفاظ آيه شريفه :
لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ
سمع الهى علم بمسموعات است چنانچه بصر علم بمبصرات و ادراك علم بمدركات ، و حكمت علم بمصالح و مفاسد و برگشت تمام بعلم است كه عين ذات است .
قَوْلَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ
فقير دو معنى دارد : يكى بمعنى احتياج است كه از لوازم ممكن است و ساحت قدس واجب از او برى است زيرا احتياج با وجوب وجود نميسازد . و يكى بمعنى نداريست و خداوند به مجرد اراده بهرچه تعلق بگيرد موجود مىشود و خزائن الهى فناپذير نيست و كم شدنى نيست .
وَ نَحْنُ أَغْنِياءُ
غنى هم دو معنى دارد : يكى بىنيازى و عدم احتياج و ممكن بذاته سر تا پا احتياج است .