نداد سپس فرمود
هل من معين يعيننى .
و نصرت الهى بنص آيه شريفه در سوره محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم آيه 7
إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَ يُثَبِّتْ أَقْدامَكُمْ
مشروط است به اينكه بنده خدا را نصرت كند يعنى دين خدا را و الّا خداوند احتياج بناصر ندارد و نصرت دين به عمل كردن بوظائف دين و اعلاء كلمه اسلام و دفع اعداء دين است ، اگر بنده بوظائف خود عمل نمود كه يكى از وظائف مهمه اتكال امر است به خدا ، خداوند كفايت امور بنده را بنحو تام اتم ميفرمايد و در اين صورت محال است بنده مغلوب دشمن شود با همچه ناصرى و دشمن غالب گردد .
وَ إِنْ يَخْذُلْكُمْ
خذلان ترك نصرت و اعانت است و بنده را به خود واگذاردن و اين در صورتيست كه بنده توكل نداشته باشد و طبق وظائف رفتار نكند .
فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ
از اين جمله استفاده مىشود كه بنده در هر حال با تمام قدرت و قوّت احتياج بنصرت الهى دارد و بدون آن كارى نميتوان انجام داد من بعده اگر ضمير مرجعش خدا باشد مراد از بعد غير و دون است يعنى غير خدا شما را نصرت نميكند ، و اگر مرجع خذلان باشد كه مستفاد از يخذلكم است يعنى در صورت ترك نصرت و اعانت حق كسى قدرت بر نصرت شما ندارد .
وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
نتيجه جملات قبل وجوب و لزوم توكل است و اين نتيجه مخصوص بمؤمنين است و غير اهل ايمان محروم هستند .