سستى و اندوه نداشته باشيد اگر داراى ايمان هستيد و حال آنكه شما اعلون هستيد
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 140 ]
إِنْ يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِثْلُهُ وَ تِلْكَ الْأَيَّامُ نُداوِلُها بَيْنَ النَّاسِ وَ لِيَعْلَمَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ يَتَّخِذَ مِنْكُمْ شُهَداءَ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ( 140 )
اگر اصابة كند بشما از طرف دشمن الم و جراحتى پس محقق است كه به آنها هم از طرف شما اصابة شده و ايّام و ازمنه زير و بالا دارد و تغيير پذير است بين افراد بشر گاهى غالب و گاهى مغلوب ( بقول فردوسى : گهى پشت بزين و گهى زين به پشت ) و اين تغييرات امتحان است تا خداوند امتياز دهد كسانى كه از روى حقيقت ايمان آوردهاند از غير آنها و بگيرد از شما شهدايى و خداوند عنايت با ظالمين ندارد . از اين آيه شريفه مطالبى استفاده مىشود :
اول - تسليت مؤمنين كه اگر در احد شكست و چشم زخمى بشما رسيد يك عدّه شهيد و يك عدّه مجروح شديد در بدر بر مشركين مثل آن وارد شد بسيار از آنها كشته و بسيارى مجروح شدند نبايد شما متأثّر شويد ، البته جنگ است حكايت كشتن و كشته شدن است و كمتر وقعه و جنگيست كه از يك طرف كشتار و زخمى نباشد ولى عاقبت فتح و ظفر و فيروزى با شما است بنصرت الهى لذا ميفرمايد
إِنْ يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ
قرح بمعنى الم و درد و جراحت و دانهها كه در بدن ظاهر مىشود ، و ظاهرا اينجا مراد معنى عام است اعم از قتل و جرح و الم و درد .
فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ
قوم مشركين و كفار هستند كه در جنگ بدر بودند
قَرْحٌ مِثْلُهُ
كه بدست مسلمين و مدد ملائكه مقتول و مجروح و اسير گشتند و مراد از مسّ اصابه است كه دو چيز با يكديگر اصابة كنند امساس ميگويند