آيه شريفه .
إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً
فحش عمل زشت و قبيح است مثل زنا و لواط و كارهاى منافى عفت و اقوال ركيكه مثل مادر فلان و زن فلان كه امروز بسيار رواج دارد و نسبت فحش با سبّ عموم من وجه است ، سبّ خصوص قول و كلام است چه ركيك و غير ركيك ، و فحش خصوص ركيك است چه در قول و چه در عمل .
أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
ظلم بنفس در ترك واجبات و فعل محرمات ، و نسبت ظلم بنفس با فحش و سبّ عموم و خصوص مطلق است زيرا فحش و سب هم ظلم بنفس است و هم ظلم به غير ولى ظلم بنفس شامل جميع محرمات و معاصى و ترك واجبات مىشود .
ذَكَرُوا اللَّهَ
زيرا ارتكاب معاصى بسا از روى غفلت از خدا و غضب و سخط و عذاب او بواسطه فرط شهوت و غضب و حب جاه و مال واقع مىشود ، سپس به خود ميآيد و متذكر مىشود و نادم ميگردد و بتوبه و استغفار تدارك مينمايد و آيه اين دسته را بيان ميفرمايد نه كسانى كه با تذكر و مواعظ كافيه شافيه هم دست از معاصى برنميدارند كه اينها مصر به معصيت هستند .
فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ
استغفار از ماده غفر بمعنى ستر و تقطيه و پوشاندن است و از اين جهت كلاه خود را مغفر مينامند چون سر را ميپوشاند .
و استغفار از باب استفعال طلب مغفرت است از خدا طلب پوشاندن گناه است به اينكه از دفتر سيئات محو شود و از نظر كتبه برود واحدى جز خداوند اطلاع پيدا نكند و زمين و اعضاء بدن فراموش كنند و چيزى و كسى نباشد كه شهادت دهد و در مدح و فضيلت استغفار در آيات شريفه و اخبار آل اطهار عليهم السلام بسيار است كه از شدّت وضوح احتياج بنقل نيست ، و در كتب اخبار مثل بحار ، سفينه ، وافى ، وسائل ، لآلى و غير اينها مسطور است .
و ذنب بمعنى گناه است و از براى او اقسام بسيار است از ترك واجبات و فعل