آنها و انبياء بعد از اسرائيل مثل يوسف و موسى و عيسى و داود و سليمان و زكريا و يحيى و غير آنها بر همه حلال بوده بر خلاف دعوى يهود كه ميگفتند بر همه حرام بوده ، و تحريم اسرائيل بر نفس خود از باب تشريع نبوده بلكه از باب ضررى كه بر او داشته يا بعهد و قسم بر خود حرام كرده يا بوحى كه از احكام مختصه به او بوده مثل احكام مختصه بنبىّ اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم .
مِنْ قَبْلِ أَنْ تُنَزَّلَ التَّوْراةُ
يعنى اين تحريم از احكام تورات نيست بلكه فقط بر شخص يعقوب حرام بوده در زمان خود يعقوب و تا زمان موسى مدّتهايى فاصله است .
قُلْ فَأْتُوا بِالتَّوْراةِ فَاتْلُوها
با اينكه اگر در تورات يهود هم بود دليليت نداشت چون تورات رائج محرّف است و مربوط بتورات موسى نيست لكن الزام خصم به او نميشد چون آن را تورات موسى ميپندارد ولى در همين تورات محرّف هم همچه حكمى نيست و نتوانستند بياورند و كذب آنها ظاهر شد .
إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ
ان شرطيّه است تصدق عن كاذبين مثل ( ان كانت الشمس طالعة فالنهار موجود لكن ليس النهار موجودا فلم تكن الشمس طالعة ) يعنى اينها كه تورات را نياوردند و تلاوت نكردند پس صادق در دعوى نيستند .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 94 ]
فَمَنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ( 94 )
افترى دروغ بستن است غير از كذب كه دروغ گفتنست و اخص از دروغ است و گناهش بيشتر است بخصوص اگر بر خدا و رسول و امام باشد كه مسلّما از گناهان كبيره است بلكه بسا موجب كفر مىشود اگر بدعت در دين باشد .