فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ
مكرر متذكر شدهايم كه حبّ و بغض در خداوند راه ندارد و مراد معامله حبّ و بغض است در اعطاء ثواب و عقاب و البته حبيب در مورد محبوب از هيچگونه عنايتى مضايقه ندارد .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 77 ]
إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَلِيلاً أُولئِكَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ وَ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَ لا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ( 77 )
محققا كسانى كه مبادله ميكنند عهد با خدا و قسمهاى خود را با ثمن قليل اينها فرداى قيامت مورد اعتنايى نيستند و خداوند با آنها تكلّم نميفرمايد و نظر رحمت به آنها ندارد در روز قيامت و آنها را از عيوب و خباثت خود پاك نميكند و از براى آنها عذاب دردناك است .
إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ
اشترى از لغات اضداد است در فروش و خريد هر دو استعمال مىشود چنانچه بيع همچنين است و لذا تعبير بمبايعه ميكنند كه طرفينى است پس خريدار و فروشنده هر دو بايع و هر دو مشترى هستند اگر چه در متعارف اغلب فروشنده را بايع ميگويند و خريدار را مشترى و در قرآن مجيد در هر دو معنى استعمال شده و لذا تعبير بمبادله كرديم و به فارسى سودى ميگويند .
بِعَهْدِ اللَّهِ
عهد مثل نذر و قسم است و به معناى الزام و التزام است ، اگر از طرف خدا باشد الزام و اگر از طرف عبد باشد التزام است چنانچه اينجا بمعنى التزام است كه ملتزم شدند باطاعة اوامر الهى و اطاعة فرمايشات رسول و خلفاء خداوند كه همين معناى بيعت است .
وَ أَيْمانِهِمْ
قسم ياد كردند كه مخالفت نكنند و فروختن عهد و قسم