به آيه شريفه است
اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ الْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ
سوره توبه آيه 31 .
فَإِنْ تَوَلَّوْا
اگر قبول نكردند و زير بار نرفتند و دست از شرك نكشيدند و اقرار بتوحيد نكردند فقولوا شما مسلمانان كه مقرّ بتوحيد هستيد بگوئيد بمنكرين
اشْهَدُوا
كه گواه باشيد
بِأَنَّا مُسْلِمُونَ
به اينكه ما به آنچه خدا امر فرموده و انبياء عليه السّلام بيان نمودهاند اقرار و اعتراف داريم و تسليم هستيم ، و اين جمله دلالت بر آخرين جواب است از مخالف زيرا موقعى كه خصم هر چه دليل و برهان بر او بيان كنى و هدايت و ارشاد و موعظه نمايى دست از عناد و لجاج برنميدارد طرف ميگويد پس شاهد باش كه من بر حق و حقيقة ثابت و لجاج و عناد تو در من هيچ تأثيرى ندارد .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 65 ]
يا أَهْلَ الْكِتابِ لِمَ تُحَاجُّونَ فِي إِبْراهِيمَ وَ ما أُنْزِلَتِ التَّوْراةُ وَ الْإِنْجِيلُ إِلاَّ مِنْ بَعْدِهِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ ( 65 )
اى اهل كتاب براى چه محاجّه ميكنيد در مورد ابراهيم ( كه يهود گفتند يهودى بوده و نصارى گفتند نصرانى بوده ) و حال آنكه تورية ( كه مبدء دين يهود است ) و انجيل ( كه محدث دين نصارى است ) بعد از ابراهيم نازل شده آيا تعقّل نميكنيد ( كه در زمان ابراهيم نه موسى و نه عيسى و نه شريعه آنها وجود داشته ) .
يا أَهْلَ الْكِتابِ لِمَ تُحَاجُّونَ فِي إِبْراهِيمَ
محاجّه باب مفاعله طرفين است يعنى هر كدام اقامه حجت بر ديگرى ميكنند و اين اشاره باينست كه يهود مدّعى بودند كه ابراهيم از ماست و متدين بدين ماست و نصارى ميگفتند از ماست و متدين