مىشود و بواسطه آنها فعل متّصف بصفت صلاح مىشود و بواسطه فعل فاعل متّصف بصالح مىشود و همين معناى عدل است كه مىگوييم خداوند حكيم است يعنى عالم به حكم و مصالح است ، و مريد است يعنى عالم بصلاح فعل است ، و كاره است عالم بفساد فعل كه اين سه صفت از شئونات علم است و از صفات ذات است ، و عادل است يعنى افعال او عين صلاح است و تابع مصالح نفس الامريّه است و از صفات فعل است و صالح و طالح حقيقيست و اضافى يعنى ممكن است زيد بالنسبة بعمرو صالح باشد و بالنسبة ببكر طالح باشد و اين را صالح فى الجمله مىگوييم يعنى در بعض افعال و اخلاق ولى صالح مطلق همان است كه بيان شد .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 47 ]
قالَتْ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي وَلَدٌ وَ لَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ قالَ كَذلِكِ اللَّهُ يَخْلُقُ ما يَشاءُ إِذا قَضى أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ ( 47 )
مريم گفت پروردگار من از كجا و چگونه براى من ولدى باشد با اينكه بشرى با من تماس نگرفته خداوند فرمود كه همين نحو خداوند خلق ميفرمايد آنچه را بخواهد زمانى كه قضاى الهيّة اقضاء فرمود چيزى موجود گردد بمجرّد اراده او موجود مىشود
قالَتْ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي وَلَدٌ
اشكال كردند مگر مريم قدرت الهى را منكر بود يا بوعده الهى مطمئن نبود .
جواب - نه منكر قدرت بود و نه وعده الهى را متزلزل بود بلكه در دو آيه قبل مجرّد بشارت بولد به او داده بودند و امّا كيفيّت آن كه بچه نحوه به او عنايت مىشود با اينكه مقتضاى عادت از صدر خلقت تا دامنه قيامت در انسان و در جميع حيوانات