قدرت دارد بر خلاف عادت به او فرزندى عنايت فرمايد .
دَعا زَكَرِيَّا
دعا كرد و خواهش نمود ربّه پروردگار خود را قال بيان دعاى زكريّا است كه دعاء آن اين بود كه عرض كرد :
ربّ اضافه بياء متكلّم يعنى پروردگار من ، اظهار ذلّت است كه تو همه نوع احسان و تفضّلى به من فرموده و مرا تربيت كرده تا بمقام نبوّت و رسالت رسانيده اين نوع تفضّل را هم از من دريغ مفرما .
هَبْ لِي
هبه اعطاء بلا عوض است يعنى من و لو استحقاق اين موهبت را ندارم لكن مواهب تو بسيار است و دائر مدار استحقاق نيست كل نعمك ابتداء .
مِنْ لَدُنْكَ
اشاره به اينكه و لو اسباب عادى براى من از پيدايش اولاد نيست چون بسنّ پيرى رسيدهام چنانچه در سوره مريم از قول او نقل ميفرمايد
قالَ رَبِّ إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّي وَ اشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً وَ لَمْ أَكُنْ بِدُعائِكَ رَبِّ شَقِيًّا وَ إِنِّي خِفْتُ الْمَوالِيَ مِنْ وَرائِي وَ كانَتِ امْرَأَتِي عاقِراً فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا يَرِثُنِي وَ يَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ وَ اجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا
.
ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً
مراد از طيّب پاكى از عقائد باطله و اخلاق رذيله و اعمال سيّئه كه عبارت از مقام عصمت و طهارت باشد ، و مراد از يرثنى در سوره مريم ميراث نبوت است كه داراى مقام نبوّت باشد نه ميراث مالى چون حضرت يحيى قبل از زكريّا مقتول گرديد ، و تعبير بطيّبه بملاحظه لفظ ذريّه است تأنيث لفظى است .
إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ
مكرّرا گذشت كه
سَمِيعُ
دو معنى دارد و اينجا بمعنى اجابت كننده است و مفادش با مجيب الدعاء يكى است نظير سمع اللَّه لمن حمده