بنده گنه كار بر نميدارد ممكن است آن قدر مستور فرمايد كه خود بنده هم مشاهده نكند كه باعث شرمندگى او شود ، خداوند ستّار العيوب غفّار الذنوب است بلكه عكس ارائه ميدهد
فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ
فرقان آيه 70 ، لكن محلّ قابل لازم دارد چنانچه در صدر آيه ميفرمايد
إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً
.
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 31 ]
قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 31 )
اى پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلم بفرما بامّت كه اگر خدا را دوست داريد پس بايد متابعت مرا بكنيد تا خداوند شما را دوست دارد و گناهان شما را بيامرزد و خداوند آمرزنده و رحم كننده است .
قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي
محبّت درجات دارد اعلى درجه محبّت تتييم است در دعاء كميل دارد
( و اجعل لسانى بذكرك لهجا و قلبى بحبّك متيّما )
و تتييم را در فارسى معنى كردند ( بيتاب ) لكن در لغت تفسير شده بمعنى ( تيّمه استعبده و ذلّله فهو متيّم ) مجمع البحرين ، يعنى بندگى نمودن و ذليل شدن نزد محبوب ، و از اين بيان استفاده مىشود كه درجه اعلاى محبّت اطاعت اوامر محبوب است و فروتنى نزد او و بر طبق همين معنى از امالى صدوق از حضرت صادق عليه السّلام روايت فرموده
( ما احبّ اللَّه عزّ و جلّ من عصاه )
پس از آن حضرت متمثّل شدند به اين ابيات :
تعصى الاله و انت تظهر حبّه * هذا محال فى الفعال بديع
لو كان حبّك صادقا لاطعته * انّ المحبّ لمن يحبّ مطيع