[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 28 ]
لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ إِلاَّ أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ ( 28 )
نبايد مؤمنون كفّار را دوست خود بگيرند بدون آنكه با مؤمنين دوستى كنند و هر كس اين عمل را نمود ( دوستى با كفار ) پس براى خدا كارى نكرده مگر آنكه از روى تقيّه با آنها اظهار دوستى ظاهرى كند و بايد در حذر باشند كه خداوند آنها را گرفتار عذاب نمايد و بسوى او است بازگشت .
كلام در اين آيه در چند مقام واقع مىشود :
( مقام اول )
در موضوع ولايت و دوستى و عداوت و دشمنى ، يكى از موضوعات مهمّه شرع مسئله تولّى و تبرّى است حتّى اينكه از اركان مهمّه ايمان است و آيات شريفه در اين باب بسيار است و اخبار وارده زياده از اين است كه بتوان احصاء نمود و بسط كلام در اين موضوع خود يك كتاب مستقل مىشود و از وضع تفسير خارج ميگردد و مرحوم مجلسى رحمة اللَّه عليه در پانزدهم بحار طبع امين الضربى صفحه 280 تا 285 متعرض شده به آنجا رجوع فرمائيد . و اين موضوع در ابواب متفرّقه در لسان اخبار ذكر شده :
1 - در باب حبّ فى اللَّه و البغض فى اللَّه از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده فرمود
انّ من اوثق عرى الايمان ان تحبّ فى اللَّه و تبغض فى اللَّه و تؤتى فى اللَّه و تمنع فى اللَّه
و نيز فرمود
من احبّ كافرا فقد ابغض اللَّه و من ابغض كافرا فقد احبّ اللَّه
و نيز فرمود
صديق عدوّ اللَّه عدوّ اللَّه
و سؤال شد از آن حضرت كه آيا حبّ و بغض هم جزء ايمان است فرمود
هل الايمان الّا الحب و البغض
الى غير ذلك من الاخبار