و ذلّت خدايى باشد چنانچه بعيد نيست اين عزّت خاص بمؤمنين است
وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لكِنَّ الْمُنافِقِينَ لا يَعْلَمُونَ
منافقين آيه 8 ، و در مقابل كفار و منافقين لهم الذلّة .
و اگر مراد عزّت و ذلّت در آخرت و قيامت باشد آن هم خاص باهل ايمان است كه اهل نجات هستند و ذلت باهل هلاكت .
و اگر مراد عزّت در نظر مردم باشد در دنيا و ذلّت بنزد آنها اين تابع نظريّات مردم است بسا بعضى در نزد جماعتى عزيز هستند و نزد جماعت ديگر ذليل و اين عزّت و ذلّت دنيايى و عند الناس هم دو قسم است يك قسمت القاء الهيست محبّت در قلوب ناس يا عداوت چنانچه در دعاى حضرت ابراهيم عليه السّلام است
فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ
ابراهيم آيه 40 ، و يك قسمت عزت جابرانه ظالمانه مثل عزت فرعون و اشباه فرعون و اين قسمت اخير قطعا مراد از آيه نيست مثل ملكيّت غاصبانه كه قبلا ذكر شد ، و امّا ساير اقسام بعموم و اطلاق مشمول آيه شريفه هست .
بِيَدِكَ الْخَيْرُ
از اين جمله استفاده مىشود كه سلطنت جابرانه و ملكيّت ظالمانه براى اربابش خير نيست و لو به نظر خودشان خير است بلكه شرّ محض است چنانچه در بسيارى از آيات تصريح شده
وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ الَّذِي جَمَعَ مالًا وَ عَدَّدَهُ يَحْسَبُ أَنَّ مالَهُ أَخْلَدَهُ كَلَّا لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ
تا آخر سوره سوره همزه ،
وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ
آل عمران آيه 172 ، و غير اينها از آيات .
و نيز از اين جمله استفاده مىشود كه آنچه خير به انسان ميرسد تفضّل الهيست و آنچه شرّ ميرسد از قبل نفس است
ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَ ما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ
نساء آيه 81 .