( جواب )
موضوع مطلب دو جاست يكى اينكه هر كه بر دين حق از دنيا برود مخلّد در عذاب نيست زيرا آنكه تديّن بدين حق هم اقتضاى مثوبت دارد بلكه از تمام عبادات بالاتر است و تمام آنها منوط به اين است و اگر بر خلاف حق معتقد و متديّن باشد مخلّد در عذاب و خردلى عباداتش پذيرفته نميشود خواه از هر طائفه و هر فاميل و قبيله باشد ديگر آنكه دين حق كدام است احتياج باثبات دارد و ثابت و محقّق است كه دين حق شريعت محمّديّه طبق مذهب جعفرى شيعه اثنى عشرى است و بين گفتار آنها و اين مطلب بودن بعيد است .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 25 ]
فَكَيْفَ إِذا جَمَعْناهُمْ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فِيهِ وَ وُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ ( 25 )
پس چگونه است حال آنهايى كه مغرور شدند در دين خود زمانى كه جمع ميكنيم هر صاحب نفسى را و هر كس را بجزاى خود ميرسانيم هر چه كرده نتيجه آن عائدش مىشود و باحدى ظلم نميشود يعنى از مثوباتش كسر نميگذاريم و زائد بر معاصيش عقوبت نمىكنيم .
فكيف از ادات استفهام است بمعنى چگونگى حال مىگويى كيف اصبحت يعنى چگونه بود حال تو در حالى كه صبح كردى ، و در اين مقام تهديد و تنبيه بر سختى حال است مثل اينكه مىگويى چگونه است حال كسى كه او را اسير كنند و در حبس بيندازند و در تحت شكنجه و اعمال شاقّه درآورند يعنى بسيار سخت است ، پس چگونه است حال كسى كه فرداى قيامت بگويند
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُكُوهُ
سوره حاقه آيه 20 - 22 ، يا بگويند
خُذُوهُ