[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 22 ]
أُولئِكَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ ( 22 )
اينها كسانى هستند كه كليه اعمالى كه بنظرشان خوب ميآيد از بين ميرود نه دنيا براى آنها نتيجه بخش است و نه در آخرت و احدى آنها را يارى نميكند .
أُولئِكَ الَّذِينَ
اشاره به آيه قبل است كه مراد كفّار و قاتلين انبياء و آمرين بقسط بودند .
حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ
حبط مقابل تكفير است و مسئله احباط و تكفير يكى از مسائل كلاميّه است و قبلا تذكّر داديم كه عمل اگر صحيحا و مطابق دستور الهى واقع شود احباط ندارد لكن كافر و مخالف و معاند چون عمل صحيح ندارند بواسطه آنكه اسلام و ايمان شرط صحّت كليّه اعمال است براى آنها همچه عملى نتيجه ندارد چون باطل است و البتّه قاتل انبياء و قاتل آمر بقسط هم بواسطه همين قتل يا كافر و يا معاند مىشود و از ايمان خارج ميگردد فاقد شرط مىشود و عملش باطل ميگردد و اگر هم فرض كنيم كه قبل از قتل مؤمن بوده و اعمالى از او سر زده آنها هم باطل مىشود زيرا چنان كه ايمان شرط صحّت اعمال است موافات كه عبارت از بقاء ايمان است تا آخر عمر آن هم شرط صحّت است كه اگر مؤمنى هفتاد سال عبادت كند و نزديك موت كافر شود تمام آنها در واقع باطل بوده و لو تخيّل صحّت ميكرده چون موافات نبوده نه اينكه بگوئيم بعد از فرض صحّت باطل مىشود بلكه باطل بوده و نميدانسته
فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ
امّا در دنيا باعث رفع بليّات و نجات از نكبات و خلاصى از مضارّ معاصى نميگردد و امّا در آخرت باعث رفع عذاب و نجات از جهنّم و خلاصى از عقوبات نميشود .
وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ
اشاره به اينكه شفاعت شفعاء روز قيامت شامل حال آنها نميشود و كسانى كه اينها براى آنها ظلم و قتل ميكردند كه متكبّران باشند دست گيرى