كه بانحاء مختلف از قبيل سر بريدن و زنده در چاه انداختن ، در ديگ جوشانيدن سوزانيدن و امثال آنها كشتند و چه بسيارى از انبياء را كه سبب شدند سلاطين كفار و مشركين آنان را بقتل برسانند و همه اين قضايا در مجلد پنجم بحار الانوار ذكر شده مراجعه شود .
ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ
ذلك يا تأكيد همان اشاره قبل است يا اشاره بقتل انبياء است
بِما عَصَوْا
يعنى بسبب عصيانهم و يعتدون : يعنى يتجاوزون حدود اللَّه ، اين ذلت و مسكنت و گرفتار غضب خدا شدن ، يا اين كشتن انبياء براى اين بود كه فرمان خدا را مخالفت كرده و از حدود و احكام او تجاوز مينمودند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 62 ]
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ النَّصارى وَ الصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 62 )
( همانا كسانى كه ايمان آوردهاند و كسانى كه جهود شدند و ترسايان و ستاره پرستان آنان كه ايمان به خدا و روز بازپسين آورده و عمل شايسته نمودند اجرشان نزد پروردگارشان محفوظ است و ترسى بر آنان نيست و اندوهى ندارند )
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا
بعضى گفتند مراد از الذين امنوا مؤمنين بدين مسيح بر حقيقت ميباشند مانند سلمان و يارانش كه منتظر بعثت حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بودند و ظاهر اين است كه مراد از الذين آمنوا كسانى از مسلمين ميباشند كه اظهار ايمان نمودهاند و مفهوم آيه اينست كه كسانى كه اين اسماء مانند مسلمان و يهودى و نصرانى و مجوسى را بر خود گذارده و خود را به اين نامها ناميدهاند ،