[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 61 ]
وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نَصْبِرَ عَلى طَعامٍ واحِدٍ فَادْعُ لَنا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ مِنْ بَقْلِها وَ قِثَّائِها وَ فُومِها وَ عَدَسِها وَ بَصَلِها قالَ أَ تَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنى بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ اهْبِطُوا مِصْراً فَإِنَّ لَكُمْ ما سَأَلْتُمْ وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَ الْمَسْكَنَةُ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ ( 61 )
( و ياد كنيد زمانى را كه گفتيد اى موسى ما اكتفاء نميكنيم بر يك نوع از خوراك ، پروردگار ترا بخوان كه براى ما بيرون آورد از آنچه از زمين ميرويد از سبزيها و ترههاى آن و خيار و گندم و عدس و پياز آن ، موسى فرمود آيا آنچه پستتر است در عوض آنچه بهتر است ميخواهيد ، به شهر فرود آئيد كه آنجا آنچه ميخواهيد براى شما هست ، و خوارى و تهى دستى بر آنها زده شد و بغضب الهى برگشتند و اين ذلت و مسكنت و بازگشت بغضب الهى براى اين بود كه بآيات الهى كافر شدند و پيغمبران را بدون حق ميكشتند و اين بواسطه آن بود كه از اوامر الهى نافرمانى كردند و تجاوز و ستم مينمودند ) .
لَنْ نَصْبِرَ
يعنى اكتفاء و قناعت نميكنيم و طعام از طعم است كه عرضى است كه بقوه ذائقه درك مىشود و مصدر بمعنى مطعوم ( اسم مفعول ) است و بمأكولات اطلاق مىشود و مراد از طعام واحد ، من و سلوى است و تعبير بواحد با اينكه متعدد بوده براى اينست كه تنوع در آن نبوده و هميشه يك نواخت بوده و چنانچه معروف است خوراك هر چه هم لذيذ باشد مكرّر و يك نواخت كه شد موجب اشمئزاز مىشود و مراد از نبات ارض نه همين مذكورات در آيه باشد بلكه