الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
در اوائل سوره بيان نموديم .
وَ ما تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ
اين جمله در عين اينكه مسلمين را به تمام وظائف دينى و خيرات ترغيب و تحريص مىكند بمنزله بيان علت براى جمله قبل است يعنى اگر شما بوظائف دينى از اقامه نماز و اداء زكات و ساير عبادات واجب و مستحبّ قيام كنيد بدانيد كه نزد خدا محفوظ است و آثار و ثمرات و مثوبات دنيوى و اخروى آنها بشما ميرسد .
إِنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
اين جمله نيز بيان علت براى جمله قبل است كه خود بمنزله بيان علت براى جمله قبلش بود و باصطلاح علت بر علت است يعنى علت اينكه همه اعمال بندگان نزد خدا محفوظ است اينست كه به تمام جزئيات كارهاى آنان بصير و بينا و خبير و داناست و از ظواهر و بواطن و اسرار و ضمائر هر كس مطلع است و در اين جمله بشارت به نيكوكاران و انذار به بدكاران است ، و ممكن است از اين آيه استفاده بطلان حبط و تكفير را نمود زيرا صريح است كه اعمال از بين نمىرود و نتيجه آن به صاحبش مىرسد .