[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 112 ]
بَلى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 112 )
( آرى كسى كه اقبال و توجهش را به خدا كند و حال آنكه نيكوكار باشد پس اجر او نزد پروردگارش محفوظ باشد و بيمى بر ايشان نيست و اندوهناك نخواهند بود ) اين آيه ردّ مقاله يهود و نصارى است و بعد از آنكه در آيه قبل بيان نمود كه به مجرد ادعا كسى داخل بهشت نميشود بلكه بايد دليل و برهان بر صدق مدعاى خود داشته باشد و تنها اسم يهودى يا نصرانى سبب دخول جنت نشود و اين جز آرزوى باطلى نباشد ، در اين آيه مناط نجات و دخول بهشت را بيان فرمود به اينكه مناط نجات از خوف و حزن و عذاب آخرت و دخول در امن و راحت و بهشت ، يكى ايمان و توجه به خدا است و ديگر نيكوكارى و اطاعت از اوامر و نواهى حق .
كلمه « بلى » يا جواب جمله مقدرى است كه از سياق آيه قبل استفاده مىشود كانّ گويندهء ميگويد پس هيچكس داخل بهشت نميشود ؟ جواب ميدهد
بَلى مَنْ أَسْلَمَ
الاية يعنى آرى داخل بهشت مىشود كسى كه مؤمن به خدا و مطيع او باشد و يا ردّ و جواب همان جمله منفى است كه در آيه قبل است يعنى :
لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ
الاية كه مفادش چنين مىشود بلى يدخل الجنة من اسلم الاية مانند
زَعَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ لَنْ يُبْعَثُوا قُلْ بَلى وَ رَبِّي لَتُبْعَثُنَّ
« 1 » و مراد از جمله
أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ
ايمان حقيقى و توجه به حق است يعنى روى دلش را متوجه خدا كند و كار خود را به او واگذارد و بسپارد و در همه امور نظر و توكل
هامش
( 1 ) - سوره التغابن آيه 7