به اينكه دين خود را حق و ساير اديان را باطل ميداند لذا خود را اهل نجات و ديگران را اهل عذاب مىپندارد ، و البته اين دعوايى است كه اگر مستند بدليل و برهان باشد قابل قبول و مفيد فايده است و گرنه جز آرزوى بيهوده و خيال خامى بيش نيست ، و از اينجهت در مقام ردّ يهود و نصارى ميفرمايد :
قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ
يعنى اگر در اين دعوى راست گوئيد دليل خود را بياوريد و چنانچه مكرر تذكر دادهايم يهود و نصارى هيچ دليلى بر حقانيت دين خود ندارند و فقط مدعى تواتر از زمان موسى « ع » و زمان عيسى « ع » تا اين زمان هستند و حال آنكه تواتر آنها چندين مرتبه قطع شده و مدرك تورات آنها منتهى بيك نفر مىشود كه آثار كذب از او ظاهر است و همچنين است حال اناجيل چنانچه مفصلا در كلم الطيب متعرض شدهايم « 1 » و امر در « هاتوا » امر تعجيزيست يعنى اتيان برهان براى شما ممكن نيست و از آوردن دليل عاجزيد ، و ممكن است آيه شريفه نظر بنكته ديگرى داشته باشد كه از خصايص اعتقادى يهود و نصارى است و آن اينست كه يهود مدعى هستند كه آنان هر چه معصيت كنند بجهنم نميروند جز ايام كمى چنانچه در آيه شريفه است :
وَ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُودَةً
و نصارى مدعى هستند كه حضرت عيسى عوض آنها بجهنم رفت و ديگر آنان بدوزخ نميروند هر چند معصيت كار باشند و گفتند « فدانا من لعنة الناموس » يعنى عيسى « ع » لعنت ناموس را كه مراد تورات است بجاى ما قبول كرد ، و از اين جهت خداوند اين انديشه واهى و موهوم آنان را « امانى » تعبير فرمود و امانى جمع امنية بمعنى آرزو است چنانچه گذشت .
هامش
( 1 ) - مجلد اول صفحه 261 - 298