سورهء مبارك شعراء
إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِينَ
. « 1 »
مؤلف : ابن عبّاس روايت كرده كه آيه در حقّ ما آمده و بنى اميّه . و بعد از آن گفت كه زود باشد كه دولت به بنى اميّه رسد ، پس حقتعالى از ايشان بستاند و به ما دهد و به جهت آن گردنهاى ايشان ذليل و خاضع گردد ما را .
علّامه شعرانى : شايد مراد آن باشد كه از اين آيه آن واقعه در خاطر آيد و به تعريض مقصود بود ، چون خداوند نفرمود حتما آيتى فرستيم و بنى اميّه را ذليل گردانيم ، بلكه اهل مكّه آيات عذاب مىخواستند كه قهرا كفّار را به ايمان وادارد ، نظير آنچه بر امم پيشين نازل شد و خداوند تعالى آن را مصلحت نمىدانست و فرمود : ما قدرت بر آن داريم و اگر خواهيم توانيم فرستاد . و تعريض مانند اين است كه كسى با فرزند خويش عتاب كند تا مردم بيگانه به خاطر آورند كه وى براى حقّ از عتاب فرزند نگذرد تا به ديگران چه رسد . « 2 »
كَمْ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ
. « 3 »
مؤلف : مىتواند بود كه مراد مطلق نبات باشد .
هامش
( 1 ) . شعراء ( 26 ) آيهء 4 .
( 2 ) . منهج الصادقين ، ج 6 ، ص 430 .
( 3 ) . شعراء ( 26 ) آيهء 7 .