سورهء مبارك يوسف
الر
. « 1 »
مؤلف :
الر
آيتى نيست به اتّفاق ، براى آنكه مضاهى رؤوس آيات نيست ، به خلاف
طه
كه آن آيتى است ، براى آنكه مطابق رؤوس آيات است .
علّامه شعرانى : در آغاز سورهء يونس گفتيم اين علّت كلّى نيست و همهجا بدان تمسّك نمىتوان كرد و بايد گفت تعيين آخر آيات صرف تعبّد است . از اينكه
طه
به الف ختم شده و در آن سوره شبيه به آخر آيات ديگر است كه به الف ختم مىشود ، دليل آن نيست كه همهجا چنين باشد ، چنانكه
يس
و
طس
هردو به ياء و نون ختم مىشود و شبيه به آيات ديگر اين دو سوره است ، با اين حال
يس
آيه است و
طس
نيست . « 2 »
يا أَبَتِ إِنِّي رَأَيْتُ أَحَدَ عَشَرَ كَوْكَباً وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ رَأَيْتُهُمْ لِي ساجِدِينَ
. « 3 »
مؤلف : أي رأيت في منامي .
علّامه شعرانى : الرؤية بالحسّ المشترك لا بالعين و إنّما العين واسطة للإحساس و لذلك ترى الشعلة الجوالة دائرة و ليس في العين دائرة من النار و الحسّ المشترك
هامش
( 1 ) . يوسف ( 12 ) آيهء 1 .
( 2 ) . روح الجنان ، ج 6 ، ص 337 .
( 3 ) . يوسف ( 12 ) آيهء 4 .