است ، خصوصا كه در بعض روايات قول ابن مسعود را براى حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام نقل كردند ، انكار فرمود . و اگر خالد بودن عذاب ضروري دين نباشد ، مشهور است و مخالفت مشهور بىدليل جايز نيست و به اين جهت ، اين قول را در كتاب نقل نكرده است . « 1 »
وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا
. « 2 »
مؤلف : در خبر است كه چون در قيامت باشد ، منادى از قبل ربّ العزّة ندا كند ، گويد : « أين الظلمة و أعوان الظلمة » ؛ كجايند ظالمان و اعوان ظالمان ، و جمع كنيد ايشان را « حتّى من الأق لهم دواة أوبرئ لهم قلما » ؛ تا آنكس كه براى ايشان دواتى سياهى كرده باشد يا قلمى تراشيده باشد ، آنگه همه را در تابوتى كنند از آتش .
علّامه شعرانى : سياهى كردن به معنى ريختن مركّب در دوات است ، و معروف در معنى الاقه آن است كه دوات را برهم زنند تا مركّب بليقه كه در دوات است ، بچسبد .
در آن عهد پارهاى پنبه در حرير مىنهادند و مىدوختند و به جاى ابريشم كه ما ليقه مىكنيم ، در دوات مىگذاشتند ، آنگاه مركّب مىريختند و برهم مىزدند تا رنگ سياهى در پنبه فرورود . و هركس ظالم را اين اندازه يارى كند ، از اهل تابوت است كه در اين روايت آمده است . نعوذ باللّه من شرّ الطمع و حبّ الدنيا و الاستعانة بهم لها ، و لا توفيق إلّا باللّه . « 3 »
وَ لَوْ شاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً
. « 4 »
مؤلف : آنگه گفت : اگر خداى خواستى ، همهء مردمان را يك امّت كردى .
هامش
( 1 ) . روح الجنان ، ج 6 ، ص 324 .
( 2 ) . هود ( 11 ) آيهء 113 .
( 3 ) . روح الجنان ، ج 6 ، ص 326 .
( 4 ) . هود ( 11 ) آيهء 118 .