وَ أَمْطَرْنا عَلَيْها حِجارَةً مِنْ سِجِّيلٍ
. « 1 »
مؤلف : و عكرمه گفت : نام دريايى است در هوا ، معلّق ميان آسمان و زمين ، سنگ از آنجا فرود آمد .
علّامه شعرانى : اگر درياى آب مقصود باشد ، صحيح نيست و اگر فضاى حاوى جسمى سيّال و لطيف باشد ، صحيح است ؛ چون خداوند در اثير فضا سنگها خلق كرده است كه گاهگاه بر زمين مىريزد هروقت اراده به عذاب تعلّق گيرد ، و گاه براى عذاب نيست ، بلكه عبرت است . در فلك السعاده چندى از آن نقل كرده است . « 2 »
مؤلف : ظروف من بين الأسماء اضافت با جمل شود اگر جملهء فعلى باشد و اگر جملهء اسمى براى مناسبتى كه ميان ايشان هست ، از احتياج با وقتى كه واقع آيد در او و هم آن قيام دارد كه فعل دارد از ماضى و حال و استقبال و آنكه او نه بيايد ، چنانكه افعال بيشتر نه بيايد بيش از يك وقت .
علّامه شعرانى : سه عبارت است براى تشابه جملهء اسميّه و فعل : يكى آنكه هردو احتياج به وقت دارند كه در آن واقع شوند ، چه بگوييم : قام زيد ، يا بگوييم : زيد قائم ، هردو محتاج وقتند . يا گوييم جملهء اسميّه قيام به ماضى و حال و استقبال دارد ، مانند فعل ، و همچنانكه فعل بيش از يك وقت اتّفاق نيفتد ، جملهء اسميّه همچنين است . « 3 »
إِنِّي أَراكُمْ بِخَيْرٍ وَ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ مُحِيطٍ
. « 4 »
علّامه شعرانى : فتح الياء من
إِنِّي أَراكُمْ
نافع و ابن كثير برواية البزى و أبو عمرو و كذلك من
إِنِّي أَخافُ
و اتّفقوا على كتابة
بَقِيَّتُ اللَّهِ
« 5 » بالتاء و وقف على التاء أيضا
هامش
( 1 ) . هود ( 11 ) آيهء 82 .
( 2 ) . روح الجنان ، ج 6 ، ص 308 .
( 3 ) . همان ، ص 319 .
( 4 ) . هود ( 11 ) آيهء 84 .
( 5 ) . همان آيهء 86 .