مجاهد گويذ : منافقان مىگفتند : چه بوذى كه خذاى - تعالى - اسرار ما فاش نگردانيذي ؟ آيت آمذ . « 1 »
يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ :
پرهيز مىكنند منافقان كه سورتى بايشان فروفرستند ؛
يعنى : در شأن ايشان سورتى برسول فرستد . و ازين جهت فرموذ :
« تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ »
.
و محتملست كه بمعنى آن بوذ كه : « هذا عليك لا لك » ؛ يعنى : بر تو است ، نه براى تست .
تُنَبِّئُهُمْ :
خبر دهذ ايشانرا سوره ،
و آن اوليتر است كه گوييم : خطاب با رسولست ؛
يعنى : اى محمد ! تو خبر دهي ايشانرا ،
بِما فِي قُلُوبِهِمْ :
به آنچه در دلهاي ايشانست از كفر و نفاق ، و فضحت كنى ايشانرا .
قُلِ اسْتَهْزِؤُا :
بگو اى محمد ! استهزا كنيذ . و اين امر تهديد است ؛ يعنى : ظاهر كنيذ خلاف آنچه در ضمير شما است . « 2 »
سوال : منافقان ، چون معتقد آن نه بوذند كه خذاء - تعالى - آيتى بمحمد فرو
هامش
( 1 ) - تفسير طبرى 14 / 331 رقم 16907 .
( 2 ) - تبيان 5 / 250 .