مىفرستذ ،
« يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ »
در شأن ايشان چرا فرموذ ؟
جواب : حذر منافقان ، از آن جهت بوذ كه مىگفتند : ما مىترسيم كه محمد از تلقاء نفس خوذ سورتى بسازد ، پس گويذ : خذاء در شأن منافقان سورتى فروفرستاذ . خذاء - عزّ و جلّ - از ضمير ايشان با رسول - عليه السلام - بآيت
« يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِما فِي قُلُوبِهِمْ »
حكايت فرموذ .
و گفتهاند : ايشان اين بطريق استهزا مىگفتند . و از اين جهت بوذ كه خذاي - تعالى - فرموذ :
« قُلِ
[ 75 - ر ]
اسْتَهْزِؤُا »
« 1 » قوله :
إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ ؛
يعنى : خذاست كه منزل اين سورتست و ظاهر كنندهء نفاق شما .
و گفتهاند : نصرتدهنده آنك شما مىخواهيذ كه او را مخذول كنيذ ؛ يعنى :
علي [ عليه السلام ] . « 2 »
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ :
و اگر بپرسى ايشانرا از فعل ايشان ،
لَيَقُولُنَّ إِنَّما [ كُنَّا ] نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ :
گويند : ما شورندگى و بازي مىكرديم .
ابن عمر روايت مىكنذ كه عبد اللّه ابن سلول - لعنه اللّه - ديذم كه از پيش رسول - صلى اللّه عليه و آله - مىرفت ، و سنگريزها به پا باز پس مىافشاند ، و بپاء رسول مىرسيذ و درد مىيافت ، و مىگفت :
يا رسول اللّه ! انا نخوض و نلعب ؛ يعنى : بازى مىكنم . و رسول با وى
هامش
( 1 ) - مجمع 5 / 71 ، ابو الفتوح رازى 6 / 62 .
( 2 ) - عياشى 2 / 95 ، بحار كمپانى 6 / 628 ، برهان 2 / 140 ، كنز الدقائق 5 / 493 .