منع ايشان از ايمان ، بدروغ بازداذن قيامت بوذ ، نه درويشى و رفتن تو ببازار . پس گفت :
وَ أَعْتَدْنا :
ساخته كرديم ،
و « عتيد » ، چيزى حاصل بوذ . اصل آن اعددنا بوذ ، دال بتا بدل كردند . و اين بعيد الاطراد است هر يك ازيشان ؛ يعنى : دال و تا در مصدر و غير آن .
لِمَنْ كَذَّبَ بِالسَّاعَةِ :
آن را كه تكذيب بعث و نشور و عقاب و ثواب كنذ ،
سَعِيراً :
آتش افروخته .
فعيلى « 1 » است بمعنى مفعول .
عرب گويذ : سعّرت النّار و استعرتها ، فتسعرت و استعرت .
و گفتهاند : « سعير » ، نامي از نامهاى دوزخ است . « 2 » و صرف او ، دافع اين قولست . « 3 »
إِذا رَأَتْهُمْ :
و چون آتش يا دوزخ بهبينند ايشانرا ،
هامش
( 1 ) - اصل نسخه : فيعلى .
( 2 ) - تفسير عشرى از قرآن مجيد / 408 : « سعيرا : آتشى افروختهاند دوزخ » .
( 3 ) - السعير : النار و لهبها . يقال : خبا سعير النار ( معجم الوسيط / 431 )
سعير : آتش و زبانهء آتش ( منتهى الارب 1 / 559 )