آنكس كه كافر شوذ ،
فَسَوْفَ نُعَذِّبُهُ :
« 1 »
زود باشذ كه آنانك با مناند ، ايشانرا بقتل آريم ،
ثُمَّ يُرَدُّ إِلى رَبِّهِ فَيُعَذِّبُهُ عَذاباً نُكْراً ؛
يعنى : روز قيامت ، او را عذابى كنند كه مثل آن عذاب نبوذ .
وَ أَمَّا مَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً :
و آنكس كه ايمان آورذ و به عمل صالح مواظبت نمايذ ،
فَلَهُ جَزاءً الْحُسْنى :
جزاي حسنات وي ، حسنات كنيم .
و « جزا » بنصب خواندهاند ، بر تقدير : « فله الحسنى ، جرى مجرايها ، « 2 » و هى الجنة » ؛ يعنى : او را بوذ نيكوييى ، بطريق جزا كه او را به آن جزا دهند ، و آن بهشت است . « 3 »
وَ سَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنا يُسْراً :
او را گوييم در آنچه امر كنيم نيكو .
و گفتهاند : استعمال كنذ آن را ، بوجهى كه او را ميسر شوذ . « 4 »
هامش
( 1 ) - اصل نسخه : يعذ
( 2 ) - مجمع البيان 6 / 491 .
( 3 ) - طبرى 16 / 10 ، تبيان 7 / 87 - 88 .
( 4 ) - كشف الاسرار 5 / 739 .