هامش
- در حالىكه امير المؤمنين عليه السّلام در زمان زندگانى رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و بعد از وفات ايشان ، از جانب خداى تعالى و پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به « امير المؤمنين » ناميده شده است ، پس بر تمامى مردمان به آنچه كه او فرمان مىدهد و از آنچه كه او نهى مىنمايد ، اطاعتش واجب است . و اين مطلب بر تمامى مؤمنين صادق است ، چرا كه لفظ جمع در اينجا افادهء عموم مىنمايد .
اين معنا ، همان معناى امامت كبرى و رياست عظمى مىباشد ، همانطور كه اين سخن در بسيار اخبار ديگر ، با نصوص صريح و روشن و قرائن ديگرى با هم آمده است ، كه غير از آنچه را كه ذكر كرديم احتمال نمىتوان داد و اين موضوع بر كسى كه خداوند او را به حق رهنمون گرديده ، از امور آشكار است . »
( بحار الانوار علامه مجلسى 37 / 339 )
- شيخ مظفر مىگويد :
« و اين دليل بر امامت امير المؤمنين است ، چون مراد اين است كه على عليه السّلام امير و در رأس امت باشد و اينكه او در رأس مخاطبين به آن يعنى مؤمنين است و او امير آنهاست ، هرچند كه در بعضى آيات با آنها مورد خطاب قرار نگرفته است . . . »
( دلائل الصدق 2 / 315 )
و نيز گويد :
« مىدانى كه كثرت نزول آيات قرآنى در مدح كسى ، حتى به خاطر كمترين مناسبت ، دليل بر افضليت او بر ديگران و عظمت او نزد خداوند سبحان است . و افضل همان امام است ، بويژه اينكه آن آيهها بيانهاى گوناگونى دارند . چنانچه بعضى از آنها ، بيانگر افضليت على ، بعضى ديگر بيانگر عصمت او ، و بعضى دال بر وجوب پيروى از او ، و بعضى هم مبيّن اين هستند . كه از ولايت او سؤال خواهد شد . »
( دلائل الصدق 2 / 317 ) -