و فعل از سرادق ، سرقه فهو مسروق آيد .
وَ إِنْ يَسْتَغِيثُوا :
اگر از تشنگى فرياذ خواهند ،
يُغاثُوا :
فرياذرسى كنند ايشانرا ،
بِماءٍ كَالْمُهْلِ :
ابن عباس گويذ : بآبى سياه غليظ ، چون دردى زيت ، كه چون نزديك مستغيث آرند ، پوست سرش در آن افتذ . « 1 »
و گفتهاند : « مهل » ، صديد است كه از اعضا و احشاى اهل دوزخ روان شده باشذ .
ابو عبيده گويذ : آبى باشذ از فلز گذاخته . و فلز ، جواهر زمين است ، از نقره و مس و زر و غير آن . « 2 »
يَشْوِي الْوُجُوهَ :
روي را بريان كند .
بِئْسَ الشَّرابُ :
بذ شرابى است ؛ يعنى : مهل . « 3 »
هامش
( 1 ) - همان منابع و ضلال القرآن 4 / 2268 .
( 2 ) - مجمع 6 / 446 ، ابو الفتوح رازى 3 / 420 .
( 3 ) - كشف الاسرار 5 / 682 ، لاهيجى 2 / 893 .