ابو حنيفه گويذ : اگر سگ از آن بخورذ ، حرام بوذ خوردن آن . « 1 » و مذهب حق اينست . و اگر باز بخورذ ، خوردن آن حلال بوذ ، اگر ممكن نبوذ تعليم و ضرب وي در وقت خوردن . « 2 »
و نزد شافعى آن روا نبوذ ، اگر بخورذ . « 3 »
و نزد مالك و او زاعي ، « 4 » روا بوذ خوردن آن ، و اگرچه از آن خورده باشند . « 5 »
وَ اذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ ؛
يعنى : خذا را ياذ كنيذ ، در وقت فرستادن در پي صيد .
و از آنجا لازم آيذ كه اگر در وقت فرستادن بسمله « 6 » نگويذ ، خوردن روا نبوذ . و مذهب حسن اينست .
هامش
( 1 ) - تفسير طبرى 9 / 554 - 556 رقم 11160 ، 11161 ، 11166 ، 11167 و 11170 .
تفسير بيضاوى 1 / 263 ( البته به امام عليه السلام نسبت داده ، نه ابو حنيفه ) ، تبيان 3 / 440 از قول عدهاى و ابن عباس .
( 2 ) - تفسير طبرى 9 / 557 رقم 11174 - 11181
( 3 ) - تفسير طبرى 9 / 558 - 559 رقم 11182 - 11186 .
( 4 ) - اوزاعى : عبد الرحمن فقيه بن عمرو ، مكنّى به ابو عمرو ، متوفى به سال 157 ، صاحب كتاب السنن و كتاب المسائل در فقه . در بعلبك به دنيا آمد و در بيروت وفات يافت . ( دهخدا )
( 5 ) - قول مالك : تفسير قرطبى 6 / 69 . و قول اوزاعى : تفسير قرطبى 6 / 72 ، تفسير بيضاوى 1 / 263 .
( 6 ) - اصل نسخه : بسميه .