اين واژه در فرهنگها به نظر نرسيد ، در لسان التنزيل ؛ پيچ شتر آمده است .
اما در نسخهء اساس تفسير نسفى « بلج » و در نسخهء افغان كه آن هم خيلى معتبر است و خيلى خوانا و روشن نوشته شده است « پلج » با لام كشيده و بدون ابهام ، و در نسخهء تركيه « پلح » است .
در تفسير كمبريج « كف شتر » آورده است ( ج 2 ، ص 513 )
پذرفتار : ميانجى ضامن .
و مر آن راست كه وى را ( صاع ملك ) به ما آرد يك شتروار خواربار ، و منم مر اين را پذرفتار ، در ترجمهء
وَ لِمَنْ جاءَ بِهِ حِمْلُ بَعِيرٍ وَ أَنَا بِهِ زَعِيمٌ
( سوره 12 / آيهء 72 ) در كشف الاسرار :
وَ أَنَا بِهِ زَعِيمٌ
، در كشف الاسرار :
وَ أَنَا بِهِ زَعِيمٌ
، و من او را ميانجىام ج 5 ، ص 107 و نيز در صفحهء 112 آرد :
وَ أَنَا بِهِ زَعِيمٌ
، كفيل ضمين و رجوع شود به دستور الاخوان و لسان التنزيل و در قانون الادب : الزعيم ، پايندان ج 3 ، ص 1549 .
دلت به راز خدا از زمانه راهبر است * كفت به روزى خلق خداى پذرفتار ( اسدى بنقل از لغتنامهء دهخدا )
پراشيدگى : آشفتگى ، در هم و برهم .
باز بگزارندا حج را با پراشيدگى و كراشيدگى خويش ، در ترجمهء
ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ
( سورهء 22 / آيهء 29 ) و رجوع به كراشيده شود .
در تفسير لسان التنزيل چنين است : زايل كنند شوخ و ريم خود را يعنى موى لب و ناخن چيدن و موى زير بازو و بر كندن و موى فروسوى ناف ستردن ، و قيل التّفث : آنچ در مناسك بجاى آرند چون شتر كشتن و موى ستردن و جز آن ( ص 123 ) در تفسير كمبريج نيز همينطور معنى كرده است ، جز آنكه در معنى « تفث » گويد :
حاجت باشد ، پس گو بگزاريد حاجتهاى خود را . ( ج 1 ، ص 155 ) و باز در تفسير كشف الاسرار ، اين آيه مانند لسان التنزيل و تفسير كمبريج ترجمه شده است مگر آنكه در ج 6 ص 363 آورده است كه : و قال ابن عمر و ابن عباس : قضاء التّفث ، مناسك الحجّ كلّها . و قيل التّفث هاهنا رمى الجمار ، و قال الزّجاج ، لا تعرف التّفث و معناه ، الّا من القرآن .
بنابراين در تفسير نسفى پراشيدگى و كراشيدگى بمعنى آشفتگى و نابسامانى هيئت و وضع ظاهر است كه از بلند شدن موى و ناخن و جز آن در حال احرام به وجود مىآيد ، كه آن را پس از خروج از احرام بايد زايل كنند .
تازه مشت : تر و تازه و تازه چيده شده .
بجنبان به سوى خويش [ نرد ] درخت خرما را ، تا بفكند بر تو خرماى تازه مشتها را ، در