خويش بر وعدهء كار ،
وَ اللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ
خداى تعالى روزى دهد آن را كه خواهد بىشمار . ( 38 - 37 )
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمالُهُمْ كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ ماءً
و آنها كه كافر شدند كارهاى ايشان چون « 1 » سراب است ، در صحراى فراخ پست ، پنداردش چشنه كه آب است ؛
حَتَّى إِذا جاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً
تا چون بدان جايگاه بيايد ، هيچچيز نيابد ؛
وَ وَجَدَ اللَّهَ عِنْدَهُ
و بيابد « 2 » كافر عقوبت خداى تعالى را به قيامت ،
فَوَفَّاهُ حِسابَهُ
تمام كند با وى محاسبت ،
وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسابِ
و خداى تعالى زود شمار است و بىمدت . ( 39 )
أَوْ كَظُلُماتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ
يا همچون تاريكهااى « 3 » در دريااى بسيار آب ،
يَغْشاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ
فروپوشدش « 4 » موجى از زبر موجى بىدرياب ؛
مِنْ فَوْقِهِ سَحابٌ
از زبر وى ابرى پربار ،
ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ
تاريكهاى بعضى « 5 » زبر بعضى به انبار .
إِذا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَراها
چون بيرون « 6 » بيرون كند دستش را در آن حالت ، نخواهد ديد « 7 » از غلبهء ظلمت ؛
وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ
و هر كرا خداى تعالى نور ندهد ، مرورا هيچ نور نبود . ( 40 )
أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُسَبِّحُ لَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
ا نمىدانى يا محمد كه تسبيح مىآرد مر خداى را تعالى هر كه در آسمانها و زمينهاست ،
وَ الطَّيْرُ صَافَّاتٍ
و مرغان در آن حال كه پرها باز كرده باشند و آن وقت پريدن در هواست ؛
كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاتَهُ وَ تَسْبِيحَهُ
همه تسبيح خويش و نماز خويش مىدانند ،
وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِما يَفْعَلُونَ
و خداى تعالى داناست بدانچه « 8 » مىكنند . ( 41 )
هامش
( 1 ) - ن : همچون .
( 2 ) - ن : يابد .
( 3 ) - ن و ت : تاريكىهايى .
( 4 ) - اصل : پوشيدش .
( 5 ) - اصل : بعض .
( 6 ) - ن : برون .
( 7 ) - ن و ت : ديدن .
( 8 ) - ن : بدانج .