فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْراها
در چهيى تو از دانستن و ياد كردن وى . ( 43 )
إِلى رَبِّكَ مُنْتَهاها
نزد خداى است عزّ و جلّ علم وقت بودن وى . ( 44 )
إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشاها
تو ترسانندهاى مر آن را كه ترسنده است از رسيدن وى .
( 45 )
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَها لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها
گويى كه ايشان - روز [ ديدن ] وى - ، درنگ نكردند « 1 » در دنيا مگر شبانگاهى [ يا چاشتگاهى ] از روى زودى افتادن وى . ( 46 )
هامش
( 1 ) - در اصل : « درنگ نكردند » مكرّر است .