فَما لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ
چه بوده استشان كه از پند ند روى گردانندگان . ( 49 )
كَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَةٌ فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍ
گويى كه ايشان خراناندى رمنده « 1 » ، از شير يا از تير يا از صياد گريزنده . ( 50 - 51 )
بَلْ يُرِيدُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُؤْتى صُحُفاً مُنَشَّرَةً
بلك « 2 »
مىخواهد هر مردى از ايشان ، كه و را نامه جداگانه رسيدى « 3 » از آسمان . ( 52 )
كَلَّا
نيابند اين كه مىجويند ، و نرسند بدين كه مىگويند ،
بَلْ لا يَخافُونَ الْآخِرَةَ
بلك « 5 » ايشان از قيامت نمىترسند . ( 53 )
كَلَّا إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ
حقّا كه اين پند است
و هر كه خواهد بگيرد [ اين ] پند ،
وَ ما يَذْكُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ
و پند نگيرند مگر به خواست خداوند ،
هُوَ أَهْلُ التَّقْوى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ
وى اهل آنست كه از وى ترسند بندگان ، و اهل « 4 » آنست كه بيامرزد گناه ترسندگان . ( 54 - 55 )
هامش
( 1 ) - ن : ايشانندى خران رمنده .
( 2 ) - ن : بلكه .
( 3 ) - ن : رسدى .
( 4 ) - در اصل : « اهل » مكرر است .
( 5 ) - ن : بلكه .