و نداند عدد سپاههاى پروردگار تو مگر وى آفريدگار عالميان ،
وَ ما هِيَ إِلَّا ذِكْرى لِلْبَشَرِ
و نيست اين مگر پند آدميان . ( 31 )
كَلَّا وَ الْقَمَرِ
حقا و سوگند به ماه چون برآيد . ( 32 )
وَ اللَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ
و سوگند به شب چون بگذرد . ( 33 )
وَ الصُّبْحِ إِذا أَسْفَرَ
و سوگند به سفيده دم چون روشن شود . ( 34 )
إِنَّها لَإِحْدَى الْكُبَرِ
كه اين سقر يكى از دركات بزرگ است . ( 35 )
نَذِيراً لِلْبَشَرِ
و اين ترسانيدن خلق است . ( 36 )
لِمَنْ شاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ
مر آن را كه خواهد كه پيش آيد به ايمان ، يا سپس باشد .
به طغيان . ( 37 )
كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهِينَةٌ
هر تنى بدانچه « 1 » ورزيده است موقوف بود به محاسبت . ( 38 )
إِلَّا أَصْحابَ الْيَمِينِ فِي جَنَّاتٍ
مگر خداوندان دست راست
كه ايشان بوند « 2 » در جنت ؛
يَتَساءَلُونَ عَنِ الْمُجْرِمِينَ ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ
مىپرسند
از كافران ،
كه چه درآوردتان ، در دوزخ سوزان . ( 39 - 40 - 41 - 42 )
قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ
گويند [ ما ] نبوديم از نمازكنندگان . ( 43 )
وَ لَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ
و طعام نداديم « 3 » به درويشان . ( 44 )
وَ كُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخائِضِينَ
و بد به سخن باطل « 4 » در آمديمى با در آيندگان . ( 45 )
وَ كُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ
و بوديم مر قيامت را منكران . ( 46 )
حَتَّى أَتانَا الْيَقِينُ
تا آمدمان مرگ بىگمان . ( 47 )
فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ
سود نداردشان شفاعت شفيعان . ( 48 )
هامش
( 1 ) - ن : بدانج .
( 2 ) - اصل : بودند .
( 3 ) - ن : نداديمى .
( 4 ) - ن و ت : و به سخن باطل .