فِيها فاكِهَةٌ وَ النَّخْلُ ذاتُ الْأَكْمامِ
در وى ميوهها ، و خرما بنان با ليفها ، و گويند با برها ، و گويند با غلافها « 1 » . ( 11 )
وَ الْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَ الرَّيْحانُ
و دانهء با برگ كه بخوريت ، و ريحان كه ببوييت ، و گويند روزى كه بگيريت . ( 12 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
كدام نعمت خداى را اى پريان و آدميان منكر مىشويد .
( 13 )
خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ كَالْفَخَّارِ
آفريد « 2 » آدم را از گل خشك همچون سفال . ( 14 )
وَ خَلَقَ الْجَانَّ مِنْ مارِجٍ مِنْ نارٍ
و آفريد پدر پريان را از افرازهء آتش با اشتعال .
( 15 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
كدام نعمت خداى را منكر مىشويت . ( 16 )
رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَ رَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ
خداوند مشرق تابستان و زمستان است ، و خداوند مغرب اين و آن است . ( 17 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ
كدام نعمت خداى را عز و جل منكر مىشويت . ( 18 )
مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ
رها كرد دو دريا را : خوش را « 3 » و شور را تا هر دو به يك جاى جمع مىشوند . ( 19 )
بَيْنَهُما بَرْزَخٌ لا يَبْغِيانِ
ميان ايشان هر دو بازدارندهاى تا در يكديگر نمىآميزند « 4 » . ( 20 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ
بيرون « 5 » مىآيند از هر دوان « 6 » ،
هامش
( 1 ) - ن : غليفها - ت : مانند متن است .
( 2 ) - اصل : آفريدم .
( 3 ) - ن و ت : دو درياى خوش را .
( 4 ) - از اينجا به بعد آيه فبأىّ آلاء . . . در متن اصلى ، ترجمه نشده است .
( 5 ) - ن : برون .
( 6 ) - ن : از هر دو .