فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ فِيهِنَّ قاصِراتُ الطَّرْفِ
در وى حورانى فروبسته چشمان ، از جز ديدار جفتان « 1 » ،
لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ
نه بسوده ايشان را پيش از ايشان ، نه آدميان و نه پريان . ( 56 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ كَأَنَّهُنَّ الْياقُوتُ وَ الْمَرْجانُ
گويى كه ايشان در صفوت و لطافت ياقوتاند و مرجان . ( 58 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ هَلْ جَزاءُ الْإِحْسانِ إِلَّا الْإِحْسانُ
چيست جزاى احسان مگر احسان . ( 60 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ وَ مِنْ دُونِهِما جَنَّتانِ
و جز اين دو بوستان بودشان دو بوستان . ( 62 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ مُدْهامَّتانِ
هر دو سبز خوش رنگ در چشم بينندگان .
( 64 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ فِيهِما عَيْنانِ نَضَّاخَتانِ
در هر دو چشمهء بردمان .
( 66 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ فِيهِما فاكِهَةٌ وَ نَخْلٌ وَ رُمَّانٌ
در هر دو ميوه و خرما و نار گواران . ( 68 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ فِيهِنَّ خَيْراتٌ حِسانٌ
در هر چهار بوستان ، حوران گزيدگان نيكوان . ( 70 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ حُورٌ مَقْصُوراتٌ فِي الْخِيامِ
سياه چشمان ، در خيمهها بازداشتگان . ( 72 )
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ
نه بسوده ايشان را پيش از
هامش
( 1 ) - ن : چشمها از جز ديدن آن دوستان .