وَ أَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ يَتَساءَلُونَ
و روى آرند بعضى از ايشان بر بعضى مىپرسند كه به چه يافتيم اين نعمت . ( 25 )
قالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنا مُشْفِقِينَ
گويند ما بوديم به دنيا در ميان اهل خويش ترسندگان از عقوبت . ( 26 )
فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا وَ وَقانا عَذابَ السَّمُومِ
منّت كرد [ بر ما ] خداى تعالى به مغفرت ؛ و نگاه داشت ما را از آتش با حرقت . ( 27 )
إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُ
ما وى را « 1 » مىخوانديم به دنيا و يافتيم اجابت ،
إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ
چه وى خداى با بر است و رحمت . ( 28 )
فَذَكِّرْ فَما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِكاهِنٍ وَ لا مَجْنُونٍ
پند ده چه نهاى تو به انعامى « 2 » كه خداى عزّ و جلّ كرد بر تو نه كاهن و نه ديوانه . ( 29 )
أَمْ يَقُولُونَ شاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ
أ مىگويند كافران كه محمد شاعر است چشم مىداريم « 3 » به وى بازگشت « 4 » زمانه . ( 30 )
قُلْ تَرَبَّصُوا فَإِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُتَرَبِّصِينَ
بگو چشم داريت به حقّ ما ، چه ما همين چشم مىداريم به حقّ شما . ( 31 )
أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلامُهُمْ بِهذا
أ خردهاشان مىفرمايد بر اين « 5 » ،
أَمْ هُمْ قَوْمٌ طاغُونَ
بلك « 6 » ايشان قومىاند « 7 » درگذرندگان از حدود دين « 8 » . ( 32 )
أَمْ يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُ
يا مىگويند وى ساخت قرآن ،
بَلْ لا يُؤْمِنُونَ
بل « 9 » نمىآرند ايمان .
( 33 )
هامش
( 1 ) - ن : ورا .
( 2 ) - اصل : انعام .
( 3 ) - ن : چشم داريم .
( 4 ) - ن و ت : كشت .
( 5 ) - ن و ت : بدين .
( 6 ) - ن : بلكه .
( 7 ) - اصل : قوم .
( 8 ) - ن : حد دين .
( 9 ) - ن : بلكه .