إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ لَواقِعٌ
كه عذاب خداوند تو افتادنى است مر كافران را . ( 7 )
ما لَهُ مِنْ دافِعٍ
و هيچ دفع كنندهاى نيست مر آن را . ( 8 )
يَوْمَ تَمُورُ السَّماءُ مَوْراً
آن روزى كه آسمان گردان شود . ( 9 )
وَ تَسِيرُ الْجِبالُ سَيْراً
و كوهها روان شود . ( 10 )
فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ
و اى آن « 1 » روز مر آنها را كه حق را مى « 2 » دروغ [ زن ] دارند .
( 11 )
الَّذِينَ هُمْ فِي خَوْضٍ يَلْعَبُونَ
آنها كه در گفت [ سخن باطل ] ، و جست دنياى بىحاصل ؛ روزگار به بازى مىگذراند . ( 12 )
يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلى نارِ جَهَنَّمَ دَعًّا
آن روز كه به درشتى برده شوند به آتش سوزان .
( 13 )
هذِهِ النَّارُ الَّتِي كُنْتُمْ بِها تُكَذِّبُونَ
و گويندشان كه اين آن آتش است كه به دروغ مىداشتيتش بدان جهان . ( 14 )
أَ فَسِحْرٌ هذا أَمْ أَنْتُمْ لا تُبْصِرُونَ
آيا چشمبندى است اين عذاب كه مىچشيت ، يا چشمهاتان نيست كه به حقيقت نبينيت « 3 » . ( 15 )
اصْلَوْها
به وى درآييت ،
فَاصْبِرُوا أَوْ لا تَصْبِرُوا
و شكيبايى كنيت يا مكنيت « 4 » ؛
سَواءٌ عَلَيْكُمْ
هر دو يكسان است بر شما ،
إِنَّما تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
بدان جزا داده شويت كه مىكرديت به دنيا . ( 16 )
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَعِيمٍ
ترسكاران در بوستانها بوند و نعمت فراوان . ( 17 )
فاكِهِينَ بِما آتاهُمْ رَبُّهُمْ
خوشباشندگان ، بدانچه « 5 » داد ايشان را پروردگارشان « 6 » ،
هامش
( 1 ) - ن : « آن » ندارد .
( 2 ) - ن و ت : « مى » ندارد .
( 3 ) - ن : به بينيت - ت : ببينيد .
( 4 ) - در ن از « به وى » تا « مكنيت » ساقط شده است .
( 5 ) - ن : بدانج .
( 6 ) - ن : ايشان .