وَ قالَ قَرِينُهُ هذا ما لَدَيَّ عَتِيدٌ
و گويد يار وى ، يعنى نويسندهء كردار وى ؛ اينك نزد من آماده جرايد جرايم تو ، و صحايف مآثم تو . ( 23 )
أَلْقِيا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ
و گفته شود گماشتگان را ، كه دراندازيت به دوزخ هر كافرى گردن برده از فرمان را . ( 24 )
مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ مُرِيبٍ
آن بازدارندهء خير از حدّ درگذرندهء متّهم را « 1 » ،
الَّذِي جَعَلَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ
آنك با خداى گفت مر صنم را ؛
فَأَلْقِياهُ فِي الْعَذابِ الشَّدِيدِ
در عذاب سخت اندازيتش ، و به آتش بسوزيتش ، و بگدازيتش . ( 25 - 26 )
قالَ قَرِينُهُ رَبَّنا ما أَطْغَيْتُهُ
گويد يار وى يعنى شيطان ، من نه افكندمش در طغيان ؛
وَ لكِنْ كانَ فِي ضَلالٍ بَعِيدٍ
و ليكن وى بود در ضلالتى دور از هدايت ،
قالَ لا تَخْتَصِمُوا لَدَيَّ
خداى گويد مكنيت نزد من خصومت ،
وَ قَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمْ بِالْوَعِيدِ
و من مقدّم كرده بودم مر شما را وعيد اين عقوبت . ( 27 - 28 )
ما يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ
گردانيدنى نيست قول من كه دارم كافران را « 2 » [ در ] دوزخ جاويدان « 3 » ،
وَ ما أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ
و نهام من ستمكننده بر بندگان . ( 29 )
يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَ تَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ
آن روز كه گوييم مر « 4 » دوزخ را ا پر شدى ، و گويد ا هست زيادتى . ( 30 )
وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ
و نزديك كرده شود بهشت به متّقيان ،
غَيْرَ بَعِيدٍ
نه دور از عاصيان . ( 31 )
هذا ما تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ
اين آن است كه وعده بود [ از ] وى هر « 5 » بنده را به
هامش
( 1 ) - اصل : مشهور را ، كه ظاهرا كاتب « متهم » را مشهور خوانده است ، لذا ما آن را از دو نسخهء ديگر و هم به رعايت موازنهء عبارت ، تصحيح كرديم .
( 2 ) - ن : كافر را .
( 3 ) ن : جاودان .
( 4 ) - ن : « مر » ندارد .
( 5 ) - ن : مر هر .