أَ فَعَيِينا بِالْخَلْقِ الْأَوَّلِ
ا عاجز آمديم از آفريدن « 1 » خلق به ابتدا ،
بَلْ هُمْ فِي لَبْسٍ مِنْ خَلْقٍ جَدِيدٍ
بلك « 2 » ايشان در پوششىاند از ديگر بار نو آفريدن به عقبى . ( 15 )
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ وَ نَعْلَمُ ما تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ
و آفريديم آدمى را و مىدانيم آنچه « 3 » مىگردد در دل گردان وى ،
وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ
و ما به وى نزديكتريم از رگ جان وى . ( 16 )
إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيانِ عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ قَعِيدٌ
چون مىگيرند و مىنويسند دو فرشته ، يكى بر راست وى و يكى بر چپ وى نشسته ،
ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ
نراند بر زبان گفتارى الّا نزد وى نگاه بانى آماده . ( 17 - 18 )
وَ جاءَتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ
و آيد سرگردانى مرگ به فرمان « 4 » حقّ ، و گويند يعنى آرد مرگ را كه هرآينه رسيدنى است به خلق « 5 » ؛
ذلِكَ ما كُنْتَ مِنْهُ تَحِيدُ
و گفته شود مرا و را كه اين آن است كه تو از وى مى « 6 » رميدى ، و دشوار مىداشتى چون [ مى ] شنيدى . ( 19 )
وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ
و در صور دميده شود ،
ذلِكَ يَوْمُ الْوَعِيدِ
آن روزى است كه خلق به وى مىترسانيده شود . ( 20 )
وَ جاءَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَعَها سائِقٌ وَ شَهِيدٌ
و آيد هر تنى با وى رانندهاى و گوايى ،
لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هذا فَكَشَفْنا عَنْكَ غِطاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ
و گويندش [ كه ] بودى در دنيا از اين در غفلتى و غطايى « 7 » ؛ گشاده كرديم از تو پوشش تو ، و قوى شد بينش و دانش تو . ( 21 - 22 )
هامش
( 1 ) - ن : به آفريدن .
( 2 ) - ن : بلكه .
( 3 ) - ن : آنج .
( 4 ) - ن : و آيد سرگردانى به فرمان - ت :
و آيد سكرات مرگ به فرمان .
( 5 ) - ن : به خلق مرگ .
( 6 ) - ن : « مى » ندارد .
( 7 ) - ن : خطايى .