و رسول را « 1 » نصرت كنيت و بزرگ داريت ،
وَ تُسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا
و خداى را بامداد و شبانگاه به پاكى ياد كنيت . ( 9 )
إِنَّ الَّذِينَ يُبايِعُونَكَ إِنَّما يُبايِعُونَ اللَّهَ
آنها كه بيعت مىكنند با تو آن بيعت با خداى جهان است ،
يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ
نصرت خداى مر ترا برتر از نصرت ايشان است ؛
فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِهِ
و هر كه بشكند عهد را ضرر آن بر وى بود به دو جهان ،
وَ مَنْ أَوْفى بِما عاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً
و هر كه وفا كند به عهدى كه با خداى عزّ و جلّ كرد هرآينه بدهدش ثواب بزرگ بىكران . ( 10 )
سَيَقُولُ لَكَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرابِ
هرآينه بگويند مر ترا سپس ماندگان از اعراب ، يعنى غفار و مزينه و اشجع و جهينه كه به حرب نرفتند با مصطفى و اصحاب :
شَغَلَتْنا أَمْوالُنا وَ أَهْلُونا
مشغول كرد ما را مال ما ، و اهل ما و آل ما ،
فَاسْتَغْفِرْ لَنا
آمرزش خواه ما را از تخلّف ما ، چه به عذر بود توقّف ما .
يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ ما لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ
مىگويند به زفانهاشان ، آنچه « 2 » نيست در دلهاشان ؛
قُلْ فَمَنْ يَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً إِنْ أَرادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرادَ بِكُمْ نَفْعاً
بگوى كه « 3 » كى تواند ، كه حكم خداى را دفع كند ، اگر بر شما تقدير ضرر يا تقدير نفع كند ؛
بَلْ كانَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً
بلك « 4 » هست خداى ما ، بدانچه « 5 » مىكنيت دانا . ( 11 )
بَلْ ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَنْقَلِبَ الرَّسُولُ وَ الْمُؤْمِنُونَ إِلى أَهْلِيهِمْ أَبَداً
بلك « 6 » گمان برديت كه بازنگردند به اهل خويش رسول و مؤمنان ،
وَ زُيِّنَ ذلِكَ فِي قُلُوبِكُمْ
و آراسته گردانيده شد اين در دلهاتان ،
وَ ظَنَنْتُمْ ظَنَّ السَّوْءِ
و گمان بد برديت به
هامش
( 1 ) - ن : رسول و را
( 2 ) - ن : آنج .
( 3 ) - ن : « كه » ندارد .
( 4 ) - ن : بل كه .
( 5 ) - ن : بدانج .
( 6 ) - ن : بل كه .