بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ
و فرودآيد به ايشان آنچه به وى فسوس به جاى مىآوردند . ( 33 )
وَ قِيلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ
و گفته شود كه امروز به فراموشتان بمانيمتان در دوزخ و عقوبت ،
كَما نَسِيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا
چنان كه [ شما ] به فراموشتان مانديت ديدن امروز را به غفلت ،
وَ مَأْواكُمُ النَّارُ وَ ما لَكُمْ مِنْ ناصِرِينَ
و جاى شما دوزخ است و نيست شما را دهندهء نصرت . ( 34 )
ذلِكُمْ بِأَنَّكُمُ اتَّخَذْتُمْ آياتِ اللَّهِ هُزُواً
اين بدان است كه شما آيات خداى تعالى را به فسوس مىداشتيت « 1 » ،
وَ غَرَّتْكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا
به زندگانى دنيا فريفته شديت ،
فَالْيَوْمَ لا يُخْرَجُونَ مِنْها
امروز از وى بيرون « 2 » آورده نشوند « 3 »
وَ لا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ
و نه ايشان به طلب رضاى فرموده شوند . ( 35 )
فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّماواتِ وَ رَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعالَمِينَ
سپاس مر خداى را تعالى كه خداى آسمانها و خداى زمينهاست و خداى همهء عالميان بر تعميم . ( 36 )
وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
و مرور است بزرگى در آسمانها و زمينها و وى است عزيز حكيم . ( 37 )
هامش
( 1 ) - ن : گرفتيت ت : گرفتيد .
( 2 ) - ن : برون .
( 3 ) - اصل : نشويت .