ما از خداوند حكيم ستوده . ( 42 )
ما يُقالُ لَكَ إِلَّا ما قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ
گفته نمىشود مر ترا ، مگر آنچه « 1 » گفته مىشد « 2 » مر رسولان پيش از ترا ؛ يعنى اگر اينها [ ترا ] ناسزا مىگويند ، امّتان پيشين مر انبياى خويش را همچنين مىگفتند . و قيل ما ترا همان مىفرماييم ، كه انبياى پيشين را مىفرموديم ؛
إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَ ذُو عِقابٍ أَلِيمٍ
پروردگار تو آمرزنده است مؤمنان را ، و عذاب دردگينكننده است مر « 3 » كافران را . ( 43 )
وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِيًّا
و اگر فرستاديمى اين كتاب را خوانديتى نه بلغت با فصاحت ،
لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آياتُهُ
گفتندى چرا بيان كرده نشد آيات وى به يكى فصيح لغت ؛
ءَ أَعْجَمِيٌّ وَ عَرَبِيٌّ
بود كتاب عجمى ، و رسول عربى .
قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدىً وَ شِفاءٌ
بگو كه وى مؤمنان را هدى و شفاست « 4 » ،
وَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى
و آنها كه نمىگروند ايشان را كرى گوشها و كورى دلهاست
أُولئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ
آنان خوانده مىشود « 5 » از جايگاه دور ، تا اثر نمىكند در نفوس و صدور . ( 44 )
وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ
و داديم موسى را تورات و در وى اختلاف كردند ،
وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ
و اگر نه آن است كه قول ما پيش رفته است به تأخير عذاب ايشان هلاك كرديمشان بدانچه « 6 » بجاى آوردند ؛
وَ إِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ
و ايشان در شكىاند از وى به شك افكننده ،
مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ
هر كه عمل صالح كند هست نفع آن به وى بازگردنده ،
وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها
و هر كه بد كند هست ضرر آن بر وى افتنده ،
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - ن : شد .
( 3 ) - ن : « مر » ندارد .
( 4 ) - اصل :
هدايت و شفاعت .
( 5 ) - ن و ت : مىشوند .
( 6 ) - ن : بدانج .