و هر كرا گمراه گردانيد خداى تعالى نبود مرو را هيچ رهنماينده - ( 36 )
وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍّ
و هر كرا راه راست داد خداى تعالى نبود مرو را هيچ گمراهكننده ،
أَ لَيْسَ اللَّهُ بِعَزِيزٍ ذِي انْتِقامٍ
نه خداى تعالى عزيز است و انتقامكننده .
( 37 )
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ
و اگر پرسىشان كه كى آفريد آسمان و زمين ،
لَيَقُولُنَّ اللَّهُ
گويند خداى جان آفرين ؛
قُلْ أَ فَرَأَيْتُمْ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ
بگو چه گوييت ، كه آن بتان كه ايشان را [ بجز خداى ] خدا مىخوانيت .
إِنْ أَرادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كاشِفاتُ ضُرِّهِ
اگر خداى تعالى به من محنتى خواهد توانند بتان گشادن محنت وى ؟
أَوْ أَرادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكاتُ رَحْمَتِهِ
يا به من نعمتى خواهد توانند ايشان بازداشتن نعمت وى ؟
قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ
بگو يا محمد بسنده است مرا خداوند خلقان ،
عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ
بر وى توكل كنند « 1 » توكلكنندگان . ( 38 )
قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ
بگوى اى محمد اى قوم من كار كنيت در مكان خويش با مكنت و امكان خويش ، و استوار باشيت بر سيرت و سان خويش ،
إِنِّي عامِلٌ
چه من استوارم بر توحيد و ايمان خويش ، و كوشندهام در هلاك شما به تن خويش ، و ياران خويش ؛
فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ
هرآينه بدانيت ،
كه كيست آنك بيايد به وى عذاب رسواكننده ،
وَ يَحِلُّ عَلَيْهِ عَذابٌ مُقِيمٌ
و واجب شود بر وى عذاب پيوستهباشنده . ( 39 - 40 )
إِنَّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ
ما فرستاديم به « 2 » تو قرآن ، از بهر مردمان ، با
هامش
( 1 ) - ن و ت : كنند
( 2 ) - ن : بر .