رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُمَا الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ
آفريدگار آسمانها و زمينها ، و آنچه « 1 » در ميان اينها ، عزيز است به كمال عزّت . آمرزگار است به فضل و رحمت . ( 66 )
قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِيمٌ
بگو كه اين قرآن - و گويند اين خبر قيامت ، و گويند اين دعوت رسالت - ؛ خبرى است بزرگوار ،
أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ
شماييت روى گردانندگان از وى به يكبار . ( 67 - 68 )
ما كانَ لِي مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلَإِ الْأَعْلى إِذْ يَخْتَصِمُونَ
نبود مرا هيچ علمى از حال فرشتگان آسمان ، چون سؤال و جواب رفت ميان ايشان ، و به خبر دادن خداى تعالى دانستم بعد آن ، و اين مر دعوى رسالت را دليل است و برهان . ( 69 )
إِنْ يُوحى إِلَيَّ
وحى كرده نمىشود به من قرآن ،
إِلَّا أَنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ
مگر بدانك من رسولىام با بيان . ( 70 )
إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي خالِقٌ بَشَراً مِنْ طِينٍ
و اين اختصام فرشتگان آنگاه شد حاصل ، كه گفت پروردگار تو مر فرشتگان را كه من خلقى خواهم آفريدن از گل . ( 71 )
فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ
چون تمام گردانم « 2 » صفت اندام وى ، و درآورم « 3 » به تن وى آن جانى كه خود آفريدهام به نام وى ، سجده آريت مرورا از بهر تحيّت و اكرام وى . ( 72 )
فَسَجَدَ الْمَلائِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ
سجده آوردند مرورا همهء فرشتگان ،
إِلَّا إِبْلِيسَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الْكافِرِينَ
مگر ابليس كه كبر آورد و شد از كافران . ( 73 - 74 )
قالَ يا إِبْلِيسُ ما مَنَعَكَ أَنْ تَسْجُدَ لِما خَلَقْتُ بِيَدَيَّ
خداى تعالى گفت اى « 4 » ابليس چه بازداشت ترا « 5 » ، از آوردن سجده مر آن را ، كه خود آفريدمش ؛
أَسْتَكْبَرْتَ أَمْ كُنْتَ مِنَ الْعالِينَ
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - ن : تمام كنم .
( 3 ) - ن : در آرم .
( 4 ) - ن : كه اى .
( 5 ) - ن : چه بازداشتت .