را گرفتند به خدايى ،
كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوتِ اتَّخَذَتْ بَيْتاً
همچون داستان عنكبوت است كه خانهيى ساخت به پيدائى
وَ إِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ
و ضعيفترين خانهها خانهء عنكبوت است ، كه بىقرار و بىثبوت است ؛
لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ
اگر بدانندى ، و به دانش كار كنندى . ( 41 )
إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ
خداى تعالى مىداند هر چه جز وى « 1 » خدا مىخوانند كفّار ،
وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
و وى است عزيز و صواب - كار . ( 42 )
وَ تِلْكَ الْأَمْثالُ نَضْرِبُها لِلنَّاسِ
و اين داستانهايى است كه پيدا مىكنيم مر مردمان را ،
وَ ما يَعْقِلُها إِلَّا الْعالِمُونَ
و مفهوم نشود مگر عالمان را . ( 43 )
خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ
آفريد خداى تعالى آسمانها و زمينها را به حق ،
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِلْمُؤْمِنِينَ
اندرين دلالت قدرت حق است مر گروندگان را از خلق . ( 44 )
اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتابِ
بخوان آنچه « 2 » وحى كرده شد به تو از قرآن ،
وَ أَقِمِ الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ
و بر پاى دار نماز را « 3 » چه نماز بازدارد از جرم و عصيان ؛
وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ
و ياد كرد خداى تعالى بهتر « 4 » ، از همه كارها يك سر .
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَصْنَعُونَ
و خداى تعالى مىداند آنچه « 5 » مىكنيت ، و جزا دهدتان به آنچه « 6 » مىآريت . ( 45 )
وَ لا تُجادِلُوا أَهْلَ الْكِتابِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ
و جدل مكنيت با جهودان و ترسايان مگر بر آن جهت كه وى نيكوتر ،
إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ
مگر به آنها كه
هامش
( 1 ) - ن : هر چه را بجز .
( 2 ) - ن : آنج .
( 3 ) - ن : « را » ندارد .
( 4 ) - ن و ت :
بزرگتر .
( 5 ) - ن : هر چه را بجز .
( 6 ) - ن : آنج .